Sollicitatiebrief op z’n Helmonds

Onlangs hebben we een artikel geplaatst dat we opzoek zijn naar één of meerdere gastschrijvers die het leuk vinden om met enige regelmaat iets interessants te schrijven over Helmond of Helmonders. We kregen diverse reacties, maar deze wilde we jullie niet onthouden.Hallo mense,
ik woon wel in Liesent, mar ik ben van gebôrte nun echte Hellimonder.
Ons vróóuw zi dè ik verrèkes goéd kan skréve en dè ik eigelik skréver hà moette wôrre.
Nàw hà ik dor nie zoveul zin in umdè ik dan anhauwend van de bank moet komme um an
tôffel nâ te gôn zitte denke wâ ik nâw wir is moet gôn fabricére, en dè verrèk ik.

Màr nàw hi ons vróóuw ons moeder ingeskakeld en die li nâw al wèèke an minne kop te zanikke
um tog màr wà wèrrik te gôn zeuke umdè we anders ni rond kenne komme. Flôuwe kul, want
ut gu al joarre zoas ut nâw gu en ik heb nog nooit gekláágd.
Màr nâw kùmt ons moeder mi jâllie advertensie  angeskéte en nâw ben ik de pisang umdè ze zi
dè dè iets vur mai zô kenne zin.

Nâw wilde ik allie vrâoge of gallie méén un briefje zòòt wille stúúre dè ik ni geskikt ben vur allie
baan. Ik hep al hul veul van di briefkes ooit gekrigge en hep ze allemôl in méén plekboek geplekt.
En nâw hà ut UWV gezéét dè zu dè  plèkboek an unne oitgèver wille verkôupe en as dè lukte
dan zô dè welis veul knaake kenne oplèvere. Dus ik lig nâw op de bank te denke hoe ik van allie af ken komme. Want ik hep begrépe dè dè skréve bai jallie gin ffluijjjt oplevert. Ki en dôr ken de
centrale verwerming bai ons ni van rouwke.

As gu méén nâw is zwart, dus onder de deur dur, wä toeskeufd dan véélt -tur mi méén echt wel te proate. Zu nie, dan krieg ik dè briefke van allie dè ik ongeskikt ben vur die baan van allie umdè ik gin Nederlandsch ken skrève en dan li ons moeder en ons vróóuw ni mir in minne nek te hijge en kèn ik wir gewoon verder sloape op méén bank, want dor hi ons vróóuw ginne gulde àn betààld
umdè ik die bank oit de erfenis van minne ome Gerrit heb gekrigge.

Stuur nâw dè briefke mâr want ik krieg kopping en ons vróóuw is nôr ut kienne.
Howdoe en bedankt

tekst : René Kreemers